Bakit ba pag tahimik, andami kong naiisip. Mga bagay na di naman dapat masyadong binibigyan ng pansin, mga bagay na sa tingin ng ibang tao, masyadong mababaw. Pero naisip ko, sa bagay, kanya kanyang trip lang naman ang ginagawa ng isang tao... marapat lang na irespeto ng isa ang gustong gawin ng iba.

Gaya ko...masaya naman ang araw ko ngayon. Kahit na puno ng pagod, at medjo nananakit ang katawan, meron pa rin naman akong rason para maging masaya bago man lang matapos ang gabi.

Puno na ng pintura ang kamay ko. Ang masama pa, ito yung pinturang pang pader: yung matagal matanggal sa kamay. pero di ko naman maipagkakailang masaya ako sa mga pagkakataong yon, kung ganun lang rin naman ang mangyayari, abah, baka magpintura na lang ako buong magdamag.

Habang pinipintahan ko ng pula ang illustration board, di ko na naiisip masyado ang nadarama kong sakit... sobrang bumalik ang sakit ko sa ulo... na sa twing mag pipintura ako at yuyuko... parng tatanggalin ng kung sino ang ulo ko sa pagkakakabit nito sa leeg ko... dala na siguro ng puyat at trabaho at magkahalong sakit ng katawan dahil sa basketball kaya ako nakaramdaman ng ganun.



Tama nga sila... hindi ako robot...at walang taong robot.



pagod na ako...pero kailangan kong isulat toh...


Masayang kumain, lalo na pag may kausap... may matatanungan.. mapag sasabihan ng problema.. hinanakit, saya, kabulastugan, lalo na pag ang nasa harap nyo eh dalwang tray ng french fries... naisip ko tuloy, nakakapang relax pala ang pagkain nun, at lalo pang sumasarap pag tipong pakonti na sya ng pakonti... hayun... hanggang sa nadama ko na ang huli kong lunok ng pagkaing nakahain... sabay namang kailangan nang umalis dahil kahit ang mga taong nagtatrabaho ay kailangan ding magpahinga para bukas... di rin naman sila robot dibah?



Muntik na akong abutan ng ulan kanina... dahan dahang pumapatak ang ambon habang patuloy ako sa paglalakad pauwi...pero di ko maiwasang ngumiti dahil sa mga bagay bagay na nangyayari sa paligid... mga mumunting bagay na sa iba'y walang katuturan, na sa akin eh napakalaking bagay nah...



pinagpatuloy ko ang paglalakad... malapit na akong matumba... pero dapat kong kayanin... pilit na ang paglalakad sa antok...pero hanggat may natitirang lakas sa akin...lahat na yata ng posibleng gawin... gagawin.

sandali na lang...nasa bahay ka na sayc... konting tiis pah...


ayun...kinaya. eto.. matapos na maupo nang sandali... hindi ko na alam kung san pa ko nakakalap ng lakas para masabi ko ang mga bagay na toh... sa bagay, matagal tagal ding di nakaranas ng pagdadrama tong blog ko...pero sa ngayon, parang di ko kaya... ang hirap isalin sa salita lahat ng nadarama ko ngayon... parang sasabog na ako sa dami ng nararamdaman... hindi ko alam kung pano sisimulan pero siguro...

may mga bagay na kailangan nang gawin... simulan... at patunayan....


oo, inspired ako... kailangan pa bang imemorize toh?

Di mapipigil ang mundo, papatunayan ang pangako

Choosing to Choose
Anonymous




I chose to love you in silence
coz in silence i find no rejection

i chose to love you from afar
because from afar,
i wont be pushed away

I chose to love you in the drizzle of the rain.
Because you taught me to love it
and in the rain, i can hide my tear.

i chose to love you by turning back
but still looking back,
i cannot afford to get hurt anymore.

I chose to love you in a place
where the North and the South meet.
Because the chances of you Loving me:

Impossible

I chose to love you in my dreams
coz in my dreams, nobody owns your heart
but me.

I chose to love you not in this life
hoping that there would be another life
where we can finally be together.


oh well...

1. There are things left unseen.

2. There are words left Unspoken

3. There Songs waiting to be Sung

4. There are Poems decaying inside ones mind

5. There are phones that lie unanswered

6. There are problems left without a clue

7.There are minds that cant be understood

8. There are actions that cant be well-defined.

9. There are emotions that are hidden,

10. There are feelings kept.

Of all these, one proves to be the most painful of all...

There are Efforts unseen and unappreciated.

How sad...


Hey... I exist...

Marami akong gustong sabihin pero di ko alam kung paano sisimulan

Para akong batang urong sulong na magpapasa ng art project sa teacher nya na hindi nya alam kung tatanggapin ba oh hindi..

kung makakakuha ba sya ng magandang marka o karapatdapat bang ang makakita nun eh ang basurahan na lamang.

Mahirap gawin ang mga bagay bagay, saksi ako sa mga ganung pangyayari, madalas nangyayari sa akin tong bagay na toh...

yung tipong... ayos kayo sa simula... parang walang problema, parang walang katapusan ang mundo... alam mo yun..

tapos bigla ka na lang gigising, dahan dahan nang nag iiba ang mga bagay bagay gaya ng paglipas ng araw sa kalendaryo: bawat araw may nagbabago.

Nakakalungkot isipin na may mga taong ganun sa paligid, nakakairita, nakakaasar...

Masaya rin namang isipin na may mga taong sobra ang pakikisama... pinapahalagahan nila ang mga bagay na nagagawa mo, maging maliit man yun oh ga-laki.

Pero sa buhay ko, sa tingin ko, mas nakikita ko ang lungkot pag minsan na nagpaparaya ako. ewan ko ba. hindi nga dapat ako makakita ng ganun sa pagpaparaya pero taliwas sa iniisip ng iba ang iniisip ko.

Ang weirdo ko ano? kung san dapat nakakaramdam ng saya, dun naman sakit ang nadarama ko... parang baliktad na ata ang mundo ngayon o ako lang ba talaga ang bumabaliktad sa sarili kong sistema?

Sanay ako sa pag-iintindi ng tao. Pero minsan, sana maintindihan din na tao lang ako...nasasaktan pag hindi nabibigyan ng kaukulang pansin. Hindi ibig sabihin na ito na KSP ako... hindi... mali ka...

kahit anung sabihin natin, minsan, humahanap tayo ng pansin sa mga taong mahal natin... mga taong nagpapasaya sa atin... kahit di nila alam na ang simpleng sulyap lang sa kanila ay napakalaking bagay na...

napakalaking bagay na para sa akin... mga sinaunang linya ko na ito, pero kahit na anu pang sabihin, ang mga lumang ideya pa rin ang nagsasabi ng katotohanan ng nadarama ng isang tao..

ng nadarama ko...


Kahit na anung gawin ko, lagi na lang walang oras... sa bagay, di ko hawak ang mga mundo natin... kahit anu pwedeng mangyari... kapos na ako at wala nang diskarte, pilit pa irng bumabangon... pero minsan, bumubulusok pababa... muling nababaon.

ay nako...masakit... tama si ella, napaka precious ng buhay para gawing malungkot ang bawat araw nito... pero kung ang bawat ending ng araw mo eh nakatakdang malunkgot...

frend, good luck na lang sa akin...


Nakakadalawa na akong ganito...

wag sanang umabot sa puntong dadami pa ang sitwasyong toh...

mahirap magmahal...mahirap umintindi... mahirap magparaya... mahirap umamin...

masakit...

wala pang nangyayari sa akin nyan, nasasaktan na ako... pano pa kya kung magkaron?

baka bukas kamakalwa, nakabalot na ako sa dyaryo...

Kahapon nabigyang kasagutan ang mga tanong ko... sana, di ito pansamantala.

Kahapon nag recollection ang buong second yr block sa Medicine Auditorium ng Uste, at dahil choir member ako, may "gig" na naman kami pagkatapos ng recollection proper: Ang Misa.

Parang sobrang naseryoso ko ang pag rerecollect. Punto ba naman yun ng pagpapaisip sa mga bagay bagay kung nasan na ako at kung anu na nga ba ang kalagayan ko sa buhay ko sa kasalukuyan.

Masaya, bukod sa malamig na sa loob ng audi, masaya pa ang mga kasama mo, parang walang problema, pero sa totoo meron.

Dumating ang punto na kailangan nang mag talk ng isang pari. magaling sya at wala akong masabi sa mga sinabi nya. Lahat eh swak na swak.

Hay, kahit papano, nabigyan ng diyos ng sagot ang mga tanong ko.

Sa huli knog entry, nasabi kong nalulungkot ako sa pagpaparaya... at hindi ata napakagandang pangyayari noon. Sa kumpisalan, kinailangan kong sabihin lahat ng nararapat kay father....

well deserved ang confession pinuntahan ko at sobrang ayos. nasabi ko lahat ng dapat kong masabi kay Father at maluwag naman akong nakahinga pagkatapos.

Ang pinkanatatandaan kong parte sa buong araw eh yung pagatatanong ko kung bakit naman Kapag nagpaparaya ako, hindi ako nasisiyahan... na dati naman nagagawa kong sabihing ok lang.

Ang sagot sa akin ni father..

"Ang christian way ng pamumuhay ang ang pagbibigay...

na walang hinihintay na kahit anu pa"

anu ba ito? sampal sa mukha ko... nagulat nga ako nang narinig ko sa mga bibig ni father ang mga bagay na iyon... sobrang hiyang hiya ako sa mga pangyayari... in the end, masaya namang natapos ang lahat...

ang mahalaga sa lahat... nasa tamang landas na ako ngayon... kailangan ko lang ipagpatuloy ang ginagawa ko... masaya ako... maluwag ang pakiramdam ko... hay...

sana maging tuloy tuloy na ito...