Kakakausap ko lang kay "Hitch"* kanina at gaya ng mga session ko sa kanya nung mga nakaraan, ganun pa rin ang pinag usapan namin. Anu na nga bang nangyari sa amin, anu na nga bang nangyayari sa mga kamunduhan naming kami lang ang nagkakaintindihan.

Akala ko kanina ala na si Hitch sa kanyang opisina, kung meron man akong kaibigang sobrang nakakatulong sa akin sa pagpapaharap ng katotohanan kahit alam nating may kaakibat na sakit ito, malamang, isa na sya doon.

Si Hitch eh naabutan kong may ginagawa, pero di na ako nag atubiling pumunta sa kanya at ituloy ang chikahang matagal na naming pinag uusapan na ngayon lang natuloy.

Pasok si ako sa opisina.

Nagulat sya... pakiramdam nya may sasbihin ako... meron nga..
lalo naman akong nagulat nung inunahan nya akong magkwento, ang sabi nya, hindi na daw sya ikakasal... hindi na lang pala ako nagulat... nagulantang.

tapos ayun, ayaw na nyang mag elaborate...ibig lang sabihin nun ako naman...

ayun... mga kwento ko. Hindi ko lang rin alam kung san ako nagkakamali sa mga bagay bagay. May mga panahong inilalaan ka sa mga bagay bagay pero pag natapos mo na eh para ka lang gumawa ng Sand castle na inanod na kaagad ng giant alon na hindi mo alam kung sang lupalop nanggaling.

ayun, nakewnto ko pa sa kanya lahat ng mga pangyayaring errr.
err sa mga kalagayang hindi mo talaga akalaing ganun ang magiging reaksyon ng mga tao pag ginawa mo ang mga iilang bagay.

Hindi namang biro ang sumugod sa hagupit na dala ng ulan... kahit payong ko sumuko.

Hindi rin namang lokohan ang mag laan ka ng panahon para sa isang bagay na alam mong hindi dapat makalimutan...

Hindi rin naman masama ang maging isang nagmamahal na kaibigan..

ayun...dun natapos ang storya... ang saya, hindi akalaing makakausap ko ulit si hitch ng ganun ganun na lang... hindi lang pala ako nakakarelate sa kanya..

Halos pareho pa ang mga nangyayari sa amin... kaya hindi in maipagkakailang magkasundung magkasundo kami sa mga bagay na katulad nito...

isa na naman toh sa mga kakornihan ko at mga pakulong laman lang ng mga korning jokebook...

pero kahit kelan hindi naging korni ang pagsasabi ng totoo at pagiging totoo mo sa ibang tao. Nakahanap ka na ng payo, may karamay ka pa at tunay na umiintindi sayo.

pag isipan mo...

-lights off-


Gusto kong ipakilala kung sino ka bang talaga

Kagabi ang pinaka malupit na gabi ko sa USTE. Pinaka memorable na rin... bakit kaya?


Kagabi kasi, tapusan ng grades namin, at nagkataong nagbabadya ang ulan dahil sa kulimlim na ipinapakita ng buong kalangitan sa palibot ng unibersidad.. Hindi namang kasalanan ang magtagal sa eskewlahan dahil naninigurado lang naman ako sa maari kong makuhang marka... kayat kasama ang mga kaklaseng si Gino, Soc,Jhem at Elvin, nagpasya kaming sabay sabay na lamang umuwi.

NAtapos ang aming kwentuhan session tungkol sa mga grades namin ng mga alas syete ng gabi, magpapaxerox pa pala kami ng finals namin na kukulayan ng Kurecolor... grrr na markers yan oh, enjoy pero minsan mahirap gamitin...

Nag paxerox kami...ayus, umaambon na sa labas..pag labas namin, lumakas ang ulan...diretso naman kami ng dorm ni Soc, patila lang ng ulan...bago pumunta ng Dorm, nagpasya kamig kumain.

Saksi ang isang Korean Beef bowl at isang bowl bote ng red horse sa mga kwentuhan namin kagabi...sarap...nang nagpasya na rin kaming umalis dahil babalik pa kami ng building ng Archi sa Uste... yehey.. Dorm na..

Ayun, nagsipag kuha lang kami ng mga payong... at sibat na... ayun...lakad kaming tatlo nila Gino at jhem papuntang uste...nung mga oras na yon, Baha na sa DApitan...

Nag exodus kami papuntang building at sa kamiy sobrang nasorpresa sa nakita namin...

Baha ang daan papuntang building... grrr...
Basa kami kung gayon... well... inevitable... basang mga sapatos.. with mayching squeak squeak...

ayun...matapos umakyat sandali sa ika anim na palapag, nagpasya na kaming umuwi...pero hindi namin magawa... nag paikot ikot kami maihatid lang si jhem pero hindi kakayanin ng aming mga sarili ang bahang nakatambad sa Espana river... hindi ito biro... ESPANYA RIVER..

nag hanap kaming ng iba pang daan ngunit talagang susulong ka sa baha... at baha.. at marami pang baha... ayun.. naghintay kami ng nakagugulong 3 oras sa loob ng Mini stop... matapos ang 2 oras, kinailangan na ni Jhem na umalis, natira na lamang kami ni Gino sa paghahanap ng tadahana namin... pag hahanap ng paraan para makauwi...

12 30 na... naglakad na ulit kami... hindi namin inaasahang sa paglalakad, nakasalubong namin sina Vanity at si Earl... WAHAHAHAH... naistranded din ang mga lola... at ayun... sabay sabay kaming umuwi...


mga ala una na ng umaga nang nakasakay si Gino, naiwan kami nina Van at nina Earl na nagkekwentuhan sa ilog ng espanya... masaya... hanggang sa nakahanap na rin sina earl ng masasakyan... ako rin matapos ang ilang minuto.

Umuwi akong basang basa sa ulan. Dama ko ang sayang nararamdaman ng nakapaglakad sa baha... saya dahil kumpleto na ang pagiging Taga-uste ko... Full-pledeged na akong Thomasian. Sa maniwalat sa hindi... totoo ito... hahaha...napakasaya...napapangiti na lang ako... pero syempre, dama ko ang pagod , puyat na tumatambad sa akin... sobrang pagod na ako... waaahhh... may lungkot pang kasama dahil sa mga pangyayari noong mga nagdaang araw...

Sabay ng Paghupa ng ulan, bumaba na rin ang baha sa ilog... ayun.. nagsipag uwi na rin ang mga tao... tama lang... na naghintay kami...

masaya ang naging gabi... malungkot sa ibang parte... pero sa susunod na babahain ako sa espanya... i iwish ko lang... sana meron akong kasama...

Isa na akong buong Tomasino... at ang baha ang naging Binyag ko...

ngiti na lang ako....

Sige, Hala, Sana kaya pa nga ng buong sistema ko ang mga nangyayari sa paligid. KOnting tiis na lang, tapos na ang finals, konting araw na lang, annual con na naman. Pakiwari koy, sasama ako...

Hay,nako, hindi naman masamang maghanap ng kabutihan sa isang taong nakagawa ng masama diba? pero kahit alam mo nang mabubuhay ka sa katangahan kapag tinuloy mo pa, pilit mo pa ring gagawin...

ang tawag ata dun ay martir..

sa tingin ko, kung may martir man sa mundong kapansin pansin?


siguro... ako yun..



Martir ako.... tanga nga lang...


(p.s. makakatulong ang pag rereact. salamat)

There are four people in your life that you must meet:


1) Yourself

2)A person that you love the most

3)A person that love you the most

4)A person that you will spend the rest of your life with

All people want these three people to be the same person,
but sadly, in our lives, they are not going to be the same...


-anonymous-