magkatotoo nga kaya ito??

hindi ako pinapayagang mag-overnight sa pilipinas

pero pinapayagan akong lumabas ng bansa nang mag-isa or kahit may kasama--na friends?

HAHAHA..

theory to law in the family?

we'll see in a little while.

"I'm through accepting limits
'cause someone says they're so
Some things I cannot change
But till I try, I'll never know!"

I think I'll try defying gravity. Gosh I love Kurt, go Glee! ;D

P.S. Hooraaahhh! I tried to make garlic parmesan potatoes awhile ago and it was a smash! Goodbye extra potatoes hee hee

P.S.s. I'm excited for my first plane ride, hopefully it's soon <3

Pag nasa taas ka ng gulong, ang boring ng buhay. puro temporary happiness. nakaka-high sa simula. sa bandang gitna, wala na yung magic ng mga bagay-bagay. sa dulo, wala ng dating.

pag nasa baba ka naman ng gulong, sobrang exciting naman ng buhay mo to the point na nababaliw ka na at nagkakaugaga sa gulo.

pero, kahit san ka man mapunta, lahat may magandang nadudulot.

pag nasa itaas ka, narerealize mo yung mga maliliit na bagay na importante sayo. maliliit na bagay in a sense na, kaya mong mabuhay kahit wala sila pero dahil nakukuha mo sila, nalalaman mong swerte ka.

pag nasa ibaba ka naman, narerealize mo yung mga bagay na napakaimportante sa buhay mo. mga bagay na, di mo kayang mawala. na mawawala na yung sense ng buhay mo pag nawala ang mga ito.

pag nasa itaas ka, nawawala ang mga priorities mo nang panandalian. nawawala ka. nalulunod ka sa mga bagay-bagay na akala mo nakakapagpasaya sayo. pero lahat ng yon, di nagtatagal. nakakasawa lang at nakakapagod pagtagal na pag dumating ka na sa point ng tamang oras, wala ng spark.

pag nasa ibaba ka naman, alam mo kung ano ang priorities mo. mahirap lang magbalanse dahil madalas na hindi nabibigyan ng pagkakataon, o ang pagkakataon ang nagkakait sayo ng diretsong sagot.

naisip ko ulit kanina, maswerte ako. kasi kahit papano, nararanasan ko mabuhay sa parehong mundo. though in a different sense nanaman ito.

alam ko yung feeling ng deprived at ng privileged; yung maging katulong at maging prinsesa; kulang at sobra; at oo at hindi.

hindi ko man maexperience yung ends nung both worlds, at least nakaapak ako sa state ng dalawang mundo, kahit sa patikim lang.

career state, wala paring progress ang buhay ko. bente dos na ko, di ko pa rin alam kung ano ba ang gusto kong gawin sa buhay ko. may idea naman ako ng gustong kong gawin, malayo lang siya sa state ng buhay ko.

para akong nawawala sa mundong alam kong may option pero walang choice mamili ng option. tipong torn dun sa buhay na gusto kong gawin at sa buhay na pinapangarap para sakin. yung buhay na madaling sabihin na dapat sundin mo yung gusto mo dahil ikaw ang nasa driver seat, kaso, yung kasama mo sa passenger seat na nagturo sayo kung pano magmaneho eh ibang istilo ang tinuturo.

gusto mong gawin yung gusto mo, pero may utang na loob ka sa magulang mo. gusto mo maging masaya, pero gusto mo rin silang maging masaya.

kaso, kahit na ipilit ko sa daan na gusto kong puntahan, yung daan na gusto ko, magulo--walang plano, walang malinaw na pangarap, walang kabuuan. pero yung pinipiling daan ng magulan mo, nakikita mo hanggang dulo kung ano yung kahihinatnan--malinaw, may direction at may kabuluhan.

ang nakakatakot na lang, pano kung dumating sa punto na andun ka na sa lugar na may kabuluhan, maramdaman mo pa kayang may kabuluhan ang lahat? kung ang sarili mong pangarap, di mo natupad?

madali sana ang buhay kung lahat ng bagay, kailangan paghirapan na may kasiguraduhang may kahihinatnan. kaso kailan ba gumana ang buhay ng ganon?

There's some things we don't talk about
Rather do without
And just hold the smile
Falling in and out of love
Ashamed and proud of
Together all the while

You can never say never
Why we dont know when
Time and time again
Younger now than we were before

Don't let me go
Don't let me go
Don't let me go

Don't let me go
Don't let me go
Don't let me go

Picture you're the queen of everything
As far as the eye can see
Under your command
I will be your guardian
When all is crumbling
Steady your hand

You can never say never
Why we dont know when
Time, time and time again
Younger now then we were before

Don't let me go
Don't let me go
Don't let me go

Don't let me go
Don't let me go
Don't let me go

We're pulling apart and coming together again and again
We're growing apart but we pull it together, pull it together, together again

Don't let me go
Don't let me go
Don't let me go

Don't let me go
Don't let me go
Don't let me go

This entry contained scripting, which has been removed for your safety. Click here to see the entry in its entirety.

pwede bang wag muna umuwi!

pwede bang magpaextend?

pwede bang wag munang trabaho?

pwede bang magpaiwan?

pwede bang tumira na dito?

pwede bang mag-enjoy muna?

Lalalalala!

Pero pwede na rin! hahahaha

Sige na nga! Uwi na nga! HAHAHA

=))

woo saya! may bago akong laptop! este bago lahat ng nasa loob niya! luma lang casing! so more or less, tatagal pa yun ng 2 taon pa uli! BWAHAHAH yey!

kaso kadiri pa rin.

pero.. pag iniisip ko.. kailangan ko ba talaga magpasalamat?

WAWAWA..

kasi dapat, kung magbabayad ako. ang babayaran ko, $700 motherboard, $100 reformat, $100 diagnostics at $100 CPU fan....

so more or less, nasa 50k yun. para na kong bumili ng bago..

KASO. creeeeeepyyyy talagaaaa ehh!

hahaha

hay hay hay. pero pag iisipin.. gusto ko na umuwi, kaysa maka-avail pa ang loko ng date.. WAWAWA Kadiirrriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!

It's hard to be me. Hard to keep up with myself and my daily procrastinations that I know would very well lead to a crappy future (according to my standards).

It starts today. I'll be serious, starting today. Godbless to all.